Η 14η Ιουλίου 1824 σηματοδοτεί μία από τις λαμπρότερες νίκες των Ελλήνων κατά την Επανάσταση του 1821: τη Μάχη της Άμπλιανης. Στην ορεινή διάβαση της Άμπλιανης, οι Έλληνες αγωνιστές, παρά την αριθμητική υπεροχή των Οθωμανών, κατάφεραν να επιτύχουν μια καθοριστική νίκη που ενίσχυσε το ηθικό του αγώνα για την ανεξαρτησία.
Από τις αρχές Ιουλίου, οι Έλληνες, υπό τη γενική αρχηγία του Κίτσου Τζαβέλλα, προέβλεψαν τις κινήσεις του Οθωμανού πολέμαρχου Περκόφτσαλη και οχύρωσαν στρατηγικά την περιοχή με δέκα προμαχώνες, όπου τοποθετήθηκαν περίπου 3.000 αγωνιστές. Την αυγή της 14ης Ιουλίου, ο Οθωμανός πολέμαρχος, συνοδευόμενος από 12.000 Τουρκαλβανούς και δύο κανόνια, ξεκίνησε την επίθεση. Αρχικά, οι Οθωμανοί κατάφεραν να προκαλέσουν σημαντικές απώλειες και να προχωρήσουν στο πεδίο της μάχης.
Ωστόσο, το απόγευμα η κατάσταση άρχισε να αλλάζει. Οι Έλληνες δέχτηκαν ενισχύσεις από τα Σάλωνα, υπό την ηγεσία του Γεώργιου Καλμούκη. Οι νέες δυνάμεις έδωσαν νέα πνοή στους υπερασπιστές και εξαπέλυσαν αντεπίθεση, προκαλώντας ρήγμα στην αριστερή πτέρυγα των Οθωμανών και κλονίζοντας το κέντρο της διάταξής τους. Η αποφασιστική αυτή κίνηση οδήγησε τους Οθωμανούς σε άτακτη υποχώρηση, με σημαντικές απώλειες σε άνδρες και υλικό.
Οι ελληνικές δυνάμεις κατέλαβαν σημαντικά λάφυρα, συμπεριλαμβανομένων χρημάτων για τη μισθοδοσία των Οθωμανών στρατιωτών, δύο κανόνια, και το άλογο και τη σκηνή του Περκόφτσαλη. Οι απώλειες των Οθωμανών ανήλθαν σε πάνω από 500 άνδρες, ενώ οι ελληνικές απώλειες ήταν συγκριτικά μικρές, με 37 έως 40 νεκρούς και τραυματίες.
Η νίκη αυτή ήταν ιδιαίτερα σημαντική για το ηθικό των Ελλήνων, εν μέσω μιας χρονιάς γεμάτης προκλήσεις και καταστροφές. Η επιτυχία τους στη Μάχη της Άμπλιανης αποτέλεσε απόδειξη της αντοχής και της αποφασιστικότητας των αγωνιστών για την ελευθερία και την ανεξαρτησία της Ελλάδας.