Το εμβληματικό κτίριο της ταινίας 60 χρόνια μετά
Η ταινία Δεσποινίς Διευθυντής αποτελεί ένα από τα πιο διαχρονικά κομψοτεχνήματα της ελληνικής κωμωδίας και του κλασικού κινηματογράφου. Προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1964, μέσα από την παραγωγή της ιστορικής Φίνος Φιλμ, σε σκηνοθεσία του Ντίνου Δημόπουλου και σενάριο των Ασημάκη Γιαλαμά και Κώστα Πρετεντέρη, διασκευασμένο από το ομώνυμο θεατρικό τους έργο. Με πρωταγωνιστές την ασύγκριτη Τζένη Καρέζη και τον γοητευτικό Αλέκο Αλεξανδράκη, η ταινία συνεχίζει μέχρι σήμερα να συγκινεί και να ψυχαγωγεί το κοινό.
Πέρα από τις εξαιρετικές ερμηνείες και την καλοδουλεμένη πλοκή, η ταινία φέρει και μια ιστορική «πινελιά» που δεν γνωρίζουν όλοι: μία από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της γυρίστηκε σε πραγματικό εργοτάξιο, το οποίο στην πραγματικότητα ήταν το 1ο Γυμνάσιο Κηφισιάς, επί της οδού Λεβίδου 42.
Το Γυμνάσιο της Κηφισιάς: Ένα Κτίριο με Ιστορία
Η σκηνή του εργοταξίου, όπου οι δύο πρωταγωνιστές επιβλέπουν την πρόοδο των εργασιών, γυρίστηκε στο 1ο Γυμνάσιο Κηφισιάς, ένα από τα παλαιότερα εκπαιδευτικά κτίρια της περιοχής. Το κτίριο, με αρχιτεκτονικό χαρακτήρα που αποπνέει την αίγλη των μέσων του 20ού αιώνα, σήμερα στέκει αγέρωχο, συνεχίζοντας να λειτουργεί ως σχολείο και να φιλοξενεί γενιές μαθητών.
Αν και έχουν περάσει σχεδόν 60 χρόνια από την κυκλοφορία της ταινίας, το σχολικό συγκρότημα έχει διατηρήσει μεγάλο μέρος από την αυθεντική του αρχιτεκτονική δομή. Οι παλιοί τοίχοι, οι μεγάλες αίθουσες και ο ευρύχωρος προαύλιος χώρος, που στο παρελθόν χρησίμευσε ως κινηματογραφικό σκηνικό, παραμένουν ζωντανοί μάρτυρες μιας άλλης εποχής.
Η ταινία Δεσποινίς Διευθυντής του 1964, με πρωταγωνιστές την Τζένη Καρέζη και τον Αλέκο Αλεξανδράκη, περιλαμβάνει σκηνές που γυρίστηκαν στο εργοτάξιο του 1ου Γυμνασίου Κηφισιάς, επί της οδού Λεβίδου 42. Το σχολείο αυτό έχει μια πλούσια ιστορία και συνεχίζει να λειτουργεί μέχρι σήμερα.
Ιστορική Αναδρομή του 1ου Γυμνασίου Κηφισιάς
Το 1ο Γυμνάσιο Κηφισιάς μεταφέρθηκε στην τρέχουσα τοποθεσία του το 1965, ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία της ταινίας. Η θεμελίωση του νέου κτιρίου πραγματοποιήθηκε στις 12 Ιουνίου 1962 από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιάκωβο και τον τότε Υπουργό Παιδείας Γρηγόριο Κασιμάτη. Πριν από αυτό, το σχολείο στεγαζόταν σε διάφορες τοποθεσίες, συμπεριλαμβανομένου του “Μοναστηρακίου” της Κηφισιάς κατά την περίοδο 1956-1965.
Η Σημασία της Τοποθεσίας στον Κινηματογράφο
Η επιλογή ενός πραγματικού εργοταξίου – και μάλιστα ενός σχολείου – δεν ήταν απλώς μια σκηνοθετική απόφαση για ρεαλισμό. Ήταν ένα παράθυρο στην τότε ελληνική κοινωνία: στο επίκεντρο της αναπτυξιακής περιόδου της δεκαετίας του ’60, όπου τα μεγάλα έργα υποδομής, οι τεχνικές εταιρείες και οι δημόσιες κατασκευές ήταν δείκτες προόδου.
Το γεγονός ότι ένα τόσο χαρακτηριστικό κτίριο ταυτίστηκε με μια ταινία που προώθησε και το ρόλο της γυναίκας σε ένα ανδροκρατούμενο επάγγελμα, προσθέτει ακόμα περισσότερη αξία στο ίδιο το σχολείο. Για πολλούς Κηφισιώτες, το 1ο Γυμνάσιο δεν είναι απλώς ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα, αλλά και ένα σιωπηλό κομμάτι της κινηματογραφικής κληρονομιάς της χώρας.
Η Υπόθεση και το Σύγχρονο Μήνυμά της
Η Λίλα Βασιλείου (Τζένη Καρέζη), φρεσκοαποφοιτημένη πολιτικός μηχανικός, αναλαμβάνει τη διεύθυνση μιας τεχνικής εταιρείας. Σε μια εποχή όπου η γυναικεία παρουσία στον τεχνικό και ανδροκρατούμενο κόσμο ήταν σπάνια, η Λίλα αντιπροσωπεύει μια πρωτοποριακή φιγούρα: μορφωμένη, δυναμική, αλλά και βαθιά αμήχανη όταν πρόκειται για το ρόλο της ως γυναίκα.
Ο χαρακτήρας του Αλέκου Σαμιωτάκη (Αλέκος Αλεξανδράκης) προσφέρει μια ενδιαφέρουσα αντιπαραβολή: γοητευτικός και άνετος, εργάζεται ως υπομηχανικός και –χωρίς να το καταλαβαίνει αρχικά– τον ελκύει η διαφορετική αύρα της νέας του διευθύντριας.
Το χιούμορ και οι παρεξηγήσεις απογειώνονται, ιδίως όταν η Λίλα πηγαίνει σε ένα πάρτι της εταιρείας και προσπαθεί, με τον δικό της αδέξιο αλλά γοητευτικό τρόπο, να κερδίσει την προσοχή του Αλέκου
Μια Ταινία που Συγκινεί Διαχρονικά
Η Δεσποινίς Διευθυντής δεν είναι απλώς μια ταινία με καυστικό χιούμορ και γοητευτικούς πρωταγωνιστές. Είναι μια κοινωνική σάτιρα, ένας ύμνος στη γυναίκα που προσπαθεί να βρει τη θέση της σε έναν ανδροκρατούμενο επαγγελματικό χώρο, μια ρομαντική ιστορία, αλλά και μια μικρή, διακριτική ωδή στην ελληνική αρχιτεκτονική και εκπαίδευση.
Η σύμπτωση ότι το κτίριο αυτό παραμένει ενεργό, 60 χρόνια μετά τα γυρίσματα, δίνει στην ταινία μια νέα διάσταση. Το παρελθόν και το παρόν συνδέονται μέσω των τοίχων του 1ου Γυμνασίου Κηφισιάς, δημιουργώντας ένα ζωντανό μνημείο του ελληνικού κινηματογράφου.
